Centro de Psicología en Vigo y Redondela - Rexistro de Centros Sanitarios da Consellería de Sanidade: C-36-002157 paradoxo@paradoxo.es
(+34) 986 400 426

 Ser feliz, cuestión de actitude

Ser feliz, cuestión de actitud - Paradoxo

Pasamos a vida desexando cousas; o que non temos e que cremos que nos fará felices. Desexando saír correndo do presente porque non nos gusta, non nos enche. Pero do que non nos decatamos, é de que só seremos “felices” no intre no que aceptemos a realidade na que vivimos; no intre no que deixemos de crer que cando academos un traballo mellor, unha casa mellor, unha parella… seremos felices.

Anguriámonos porque sentímonos sós e en realidade estamos rodeados de persoas,  creámonos problemas que non existen e cremos, ademais, que estes veñen de fóra. O problema está en que non somos quenes de enfrontarnos a nós mesmos, de desfrutar de nós, aquí e agora, sentíndonos ben co que temos no intre presente. Pero a estratexia que adoitamos empregar é fuxir de nós mesmos, non avanzar, non traballar o noso interior.

Cando nos sentimos ben con nós, somos quenes de medrar, de brilar e de aportar multitude de cousas aos que nos arrodean.

Hai un factor que ten un peso importante sobre a nosa actitude vital e que supón un lastre psíquico: a memoria da fatalidade; é dicir, cando fracasamos en reiteradas ocasións nun aspecto ou nun eido determinado, rematámonos crendo que sempre imos fracasar no mesmo. Así, atrapados no medo a voltar a sufrir, excusámonos ante nós mesmos e ante os demais para non ter que arriscar. Isto, gradualmente,  vainos anquilosando na nosa “zona de confort” (aquelo que nos aporta seguridade porque pensamos que o podemos predecir e que o temos baixo control); este medo, fai que prefiramos estar nunha mala situación, que enfrontarnos e arriscar para saír dela, co cal, seguimos repetindo unha e outra vez comportamentos que non nos funcionan, ou directamente evitamos as situacións porque, segundo as nosas crenzas, non iamos ser quenes de acadalo.

Ser feliz é unha cuestión de actitude. Cando aceptamos as circunstancias presentes, sufrimos o xusto, nembargantes, cando nos rebelamos ante elas, a nosa dor medra.

Na vida hai intres para o desfrute e intres malos, ahí é onde temos que superarnos, enfrontarnos ás dificultades, asumindo as cousas como son e non como quixéramos que foran, aceptando e non frustrándonos. É fundamental partir da base de que a felicidade absoluta non existe. Cando falamos de felicidade, referímonos a un estado de benestar que nos permite vivir as realidades que nos tocan dende a aceptación, desfrutando das cousas boas e enfocando as malas como oportunidades para medrar, como momentos intrínsecos á vida, sen sobredimensionalos nin vernos coma vítimas das circunstancias.

A vida está chea de intres e a “mala” ou “boa” sorte non existen; existen as persoas que cren que teñen “mala” sorte e polo tanto, só prestan atención ao negativo, ficando ancoradas na dor e as persoas que están á espreita do positivo, para así poder aproveitar as oportunidades, sen deixarse desmoralizar polas adversidades.

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia como usuario. Si continúa navegando o pulsa el botón de aceptar, está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies.

ACEPTAR
Aviso de cookies